ยิ้มก่อนอ่าน อ่านแล้วก็ยิ้ม...บลอคGraff อารมณ์ดี

ชั้นเคยมีรองเท้าคู่หนึ่ง

ครั้งแรกที่ชั้นเห็นมัน ชั้นประทับใจในความดูดีของมัน

รองเท้าผ้าใบสีขาวฝุ่น ถูกทิ้งอยู่ท่ามกลางรองเท้ามือสองเก่าๆ

ทันทีที่ได้สัมผัสมัน ชั้นรู้สึกนุ่มและอบอุ่น มันพิเศษกว่าคู่อื่น

รองเท้าสีขาวฝุ่นคู่นั้น ถูกซื้อด้วยราคาสมน้ำสมเนื้อกับ

มันชั้นไม่ลังเล เพราะมันทั้งสวย ทั้งดูดี

เมื่อชั้นลองสวมมันครั้งแรก มันทั้งนุ่มและทะนุถนอมชั้น

ทำให้เมื่อเดินไปไหนต่อไหน ก็มีแต่คนจองมองทั้งชั้น และมัน

เราเข้ากันได้ดี แม้บางครั้ง ชั้นจะต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่เพื่อให้เข้ากับมัน

แต่นั่นเรียกว่าเป็นการปรับตัวเข้าหากัน

เราไปไหนด้วยกันทุกที่ที่ชั้นต้องการ

เรามีอะไรเหมือนๆกัน ซะจนบางครั้งหลงลืมนึกว่าเป็นคนๆเดียวกัน

ชั้นเลี้ยวขวา มันเลี้ยวขวา ชั้นหยุด มันหยุด

จนก่อเกิดเป็นความผูกพัน ที่ให้แต่ความรู้สึกดีๆ

แต่รองเท้าผ้าใบ จะใส่ออกไปใกล้ๆก็ลำบาก

เราจึงมีบางเวลาที่ต้องห่างกันบ้าง

เมื่อชั้นกับเค้าออกไปไหนด้วยกัน สายตาผู้คนจะจับจ้อง เราสองคน

ช่วยไม่ได้ เมื่ออะไรๆมันเข้ากัน มันก็จะดูดี

วันนึง เค้าบอกกับชั้นว่า เค้าไม่อยากเป็นรองเท้าสีขาวฝุ่นแบบนี้

เค้าอยากขาวสว่างเหมือนรองเท้า ที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้กระจก

ชั้นบอกกับเค้าว่า “สีขาวฝุ่นแบบนี้ล่ะสวยแล้ว ดูดีเป็นธรรมชาติ

เพราะรองเท้าสีขาวคู่ที่เธอเห็นนั่นน่ะ ราคามันมากกว่าเธอ

แล้วชั้นก็ไม่กล้าใส่มัน เพราะมันท่าทางจะดูแลยาก

เป็นตัวของเธอแบบนี้ล่ะ ดีแล้ว”

หลายวันต่อมา สีของเค้าก็สว่างมากขึ้นเล็กน้อย ใช่มันดูดีขึ้น

แต่มันดูไม่เป็นตัวเค้าเลย แต่ชั้นก็ไม่ว่าอะไร ความสุขของเค้า

ผิวรองเท้าเก่าๆของเค้า เริ่มส่องสว่างขึ้น

นานวันเข้า เค้าก็เอาแต่พูดว่า เป็นเพราะเค้าผู้คนถีงได้มองเรา

เวลาที่ชั้นไม่ได้สวมเค้า เค้าก็เที่ยวไปให้คนอื่นลองสวม เจ้ารองเท้าหน้าม้อ!

เค้าบอกว่า “แค่ลองใส่ดูเฉยๆ ไม่ได้คิดจะให้เค้าใส่ไปตลอด”

ความขุ่นเคืองในใจชั้นเริ่มก่อเกิด เมื่อชั้นเป็นเจ้าของเค้า ทำไมต้องให้คนอื่นลองใส่?

แต่ชั้นก็เชื่อใจเค้า

ต่อมา น้ำยากัดผิวรองเท้าให้ขาวของเค้า ก็เริ่มส่งผลเสียต่อชั้น

เมื่อผิวของเค้าไม่นุ่มและถนอมชั้นเหมือนเมื่อก่อน เค้าเริ่มกัดชั้นจนเป็นแผล

แต่เพราะความรักที่ชั้นมีให้เค้า ชั้นจึงทนต่อไป

แผลที่เกิดจากรองเท้ากัดเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ชั้นจึงตัดสินใจบอกเค้า “เลิกขัดตัวเองซักทีเหอะ เธอกัดชั้นจนเจ็บไปหมดแล้ว”

เค้านิ่งไปซักพักแล้วตอบ “ทีคนอื่นที่ใส่ชั้นไม่เห็นจะบ่นเหมือนเธอเลย”

“ก็นั่นเค้าใส่แค่แปปเดียวนี่ เธอเลิกหลอกตัวเองว่าเป็นในสิ่งที่เธอไม่ได้เป็นเถอะ”

“ถ้าเธอทนใส่ชั้นไม่ได้ เธอก็ไม่หารองเท้าคู่อื่นก็ได้นะ ชั้นไม่ว่าอะไร”

“เธอท้าให้ชั้นไปหาคู่อื่นเองนะ”

“ใช่! แล้วหาใหม่ ก็หาให้ดีกว่าชั้นด้วยล่ะ”

เมื่อความอดทนหมดลง 

รองเท้าสีฝุ่นที่ขัดตัวเองจนเป็นขาวสว่างคู่นั้น

ก็ถูกวางทิ้งไว้หน้าห้อง หวังไว้ว่าถ้าเค้ารักชั้นจริง พรุ่งนี้เค้าคงยังอยู่ที่เดิม

ชั้นอยากให้เค้ารู้ว่า คุณค่าของเค้าไม่ได้อยู่ที่เค้าดูดีเป็นสีขาวเหมือนของใหม่

แต่อยู่ที่ความนุ่มอบอุ่น และทะนุถนอมของเค้า

รองเท้าที่ดี ต่อให้เก่าแค่ไหน ใส่แล้วต้องรู้สึกเหมือนวันแรกที่ใส่

แต่เค้าไม่คิดเรื่องนั้นเลย เมื่อเค้าเห็นว่า ตัวเค้าเองไม่มีเจ้าของแล้ว 

เค้าก็รีบหาเจ้าของใหม่ทันที เป็นคนที่เคยลองสวมเค้าหลายต่อหลายครั้ง

โดยที่ชั้นไม่ได้นึกระแวงเลย

นี่เหรอ? รองเท้าคู่พิเศษที่จมอยู่ท่ามกลางรองเท้าคนอื่น

รองเท้าลืมเงาตัวเอง มีความสุขมากใช่มั้ย? กับเจ้าของคนใหม่

ก็ดี! ตอนนี้แกก็เป็นรองเท้ามือสาม (หรืออาจจะมากกว่านั้น)

เฝ้ารอคนที่จะเข้ากับแกได้จริงๆ 

จะเป็นไปได้ยังไง เมื่อแกไม่เคยมองตัวแกในสิ่งที่แกเป็น

...

ไอ้รองเท้าเฮงซวย แกคิดว่าคุณค่าแกมากมายนักรึไง?

ก็แค่รองเท้ามือสองสีฝุ่น แต่ถึงเป็นมือสองสีฝุ่นชั้นก็รักที่แกเป็นแบบนั้น

ไม่ต้องขัดสีฉวีวรรณตัวเอง ให้คนอื่นมามองแกหรอก

เพราะถึงยังไง ชาตินี้แกก็ไม่มีวันเป็นรองเท้าที่อยู่ในตู้กระจกได้หรอก

จำใส่กบาลแกไว้ ไอ้รองเท้าสีฝุ่น! 

น้ำยาขัดสีที่แกชโลมมันทุกวันก่อนออกไปอวดโฉม

ไม่นานมันก็จะกัดเนื้อในของแก เมื่อแกเจอคนที่แกอยากจะให้เค้าสวมใส่นักหนา

แกก็จะกัดเค้า จนเค้าต้องทิ้งแกเหมือนที่ชั้นที่แก

สุดท้ายแกก็จะเป็นเพียงซากรองเท้าเก่าๆ

เฝ้านึกเสียใจวันวานที่กลับไปแก้ไขไม่ได้ ทั้งๆที่มีคนที่รักแกที่่สุด

คอยเตือนแกด้วยความเป็นห่วงแล้วแท้ๆ

แกกลับมองข้าม...

รอวันโดนฝังลงดินเถิด เจ้ารองเท้าสีฝุ่น

ชั้นหารองเท้าที่ดีกว่าเธอได้แน่นอน เพียงแต่มันคงจะเป็นคล้ายๆกับเธอ

ที่หลงลืมความเป็นตัวของตัวเอง จนสุดท้ายเธอก็ไม่เหลือใคร

ชั้นไม่ขอรองเท้าคู่ที่ดีเท่าเธอ เพราะมันคงไม่ได้ดีจริง

ชั้นขอรองเท้าคู่ที่ดีพอ ไม่ขอให้ดีกว่านั้น แต่ขอให้เค้าเป็นเหมือนวันแรกที่เจอ

เจ้ารองเท้าสีฝุ่น

เธอมอบช่วงเวลาดีดีให้ชั้นมากมาย

ชั้นไม่เคยขอให้เธอเป็นอะไรที่มากกว่าเธอเลย

แต่ตัวเธอเองต่างหาก ที่อยากจะเป็นมากกว่าสิ่งที่ตัวเธอเป็น

หวังว่าเธอคงรู้ตัวซักวัน เผื่อเธอจะพบคนที่เธออยากให้เค้าใส่เธอเพียงคนเดียว

ไปจนเธอหมดอายุใช้งาน

ชั้นรักเธอ ในสิ่งที่เธอเป็น... ตัวของเธอ วันแรกที่ชั้นเห็น

เมื่อเธอไม่ได้เป็นในสิ่งที่ตัวเธอเป็น ความรักจากชั้นคงต้องเก็บใส่กล่องไว้

เป็นกล่องที่ใส่เธอกลับมาบ้าน ในวันแรกที่เราเจอกัน

ชั้นไม่รอวันที่เธอกลับมาอยู่ในกล่องเหมือนเดิม เพราะชั้นไม่ต้องการ

แต่ชั้อรอวันที่ชั้นจะได้เห็น “เจ้ารองเท้าสีฝุ่นคู่เดิม ที่ถึงจะเก่าก็เก่าอย่างมีคุณค่า”