สาวน้อยปอยฝนกะเทพเจ้าหน่อไม้1
posted on 04 Sep 2009 22:38 by 23c-ative in illustration
สาวน้อยปอยฝน กะ เทพเจ้าหน่อไม้
ตอน "คำเชื้อเชิญจากดาวป่า และการมาของร่มใบโต"
"ว้า! วันนี้ฝนตกอีกแล้ว.."
เด็กน้อยผมสีเขียวมรกตถอนหายใจ พร้อมกับมองไปนอกหน้าต่างห้องนอนของเธอ
"ปอยฝนก็ชอบฝนนะ แต่ถ้าอยู่คนเดียวแบบนี้มันก็เหงาๆ"
...
เด็กน้อยปอยฝนผู้เป็นตัวเอกของเรื่องนี้ ใช้เวลาตอนเธอตื่นส่วนใหญ่อยู่กับโรงเรียน
เด็กน้อยผมสีเขียวมรกตถอนหายใจ พร้อมกับมองไปนอกหน้าต่างห้องนอนของเธอ
"ปอยฝนก็ชอบฝนนะ แต่ถ้าอยู่คนเดียวแบบนี้มันก็เหงาๆ"
...
เด็กน้อยปอยฝนผู้เป็นตัวเอกของเรื่องนี้ ใช้เวลาตอนเธอตื่นส่วนใหญ่อยู่กับโรงเรียน
และบ้านที่ไม่มีใครอยู่เลย บางครั้งเธอก็โทษตัวเองที่มันเป็นแบบนี้
เธอเคยมีคุณพ่อคุณแม่นั่งกินข้าวเช้าก่อนไปเรียน กลับมาก็ทานข้าวเย็นพร้อมหน้ากัน
หลายเดือนก่อนปอยฝนก็ล้มป่วย ด้วยโรคภูมิแพ้อากาศที่อยู่ๆอาการก็กำเริบอย่างน่าประหลาด
คุณหมอบอกว่าเป็นอาการของเด็ก ซึ่งหากอายุมากขึ้นภูมิคุ้มกันก็จะทำให้โรคนี้หายไปเอง
และคุณพ่อคุณแม่ของเธอจึงยอมสละความสะดวกสบายในการเดินทาง
ย้ายบ้านออกไปอยู่ชานเมืองที่มีอากาศบริสุทธิ์กว่า
นั่นหมายถึงว่าช่วงเวลาว่างในแต่ละวันของปอยฝนต้องอยู่เพียงลำพัง
และวันนี้เป็นวันที่ปอยฝน.. ร่วงหล่นจากฟ้าสีคราม
และอยู่ๆก็มีแสงสีเหลืองเล็กๆ2ดวง กระพริบอยู่ริมหน้าต่างของเธอ
"ปอยฝน .. เล่นกัน เล่นกัน" สิ่งประหลาด2ตัวกล่าวชวน
“ดาวเหรอ? แต่นี่ยังกลางวันอยู่เลย ...พวกเธอรู้ชื่อของเราได้ยังไง?"
เด็กน้อยยื่นหน้าเข้าไปใกล้แสงสีเหลืองทั้งสอง
"พวกเราเห็นเธออยู่คนเดียวมาซักพักแล้ว ไม่เหงาเหรอ?”
“เหงาสิ! แต่ปอยฝนก็ไม่รู้จะทำยังไง”
“ไปเล่นกันสิ ในป่านั่นทุกคนรอเธออยู่นะ ปอยฝน”
“แต่ฝนตก...”
“ไม่เป็นไร! ผู้เฒ่าไม้ใหญ่ เขาฝากร่มใบโตมาให้เธอด้วย ...ทุกคนอยากเล่นกับเธอ”
"พวกเราเห็นเธออยู่คนเดียวมาซักพักแล้ว ไม่เหงาเหรอ?”
“เหงาสิ! แต่ปอยฝนก็ไม่รู้จะทำยังไง”
“ไปเล่นกันสิ ในป่านั่นทุกคนรอเธออยู่นะ ปอยฝน”
“แต่ฝนตก...”
“ไม่เป็นไร! ผู้เฒ่าไม้ใหญ่ เขาฝากร่มใบโตมาให้เธอด้วย ...ทุกคนอยากเล่นกับเธอ”
สิ่งที่เจ้าแสงน้อยทั้งสองนำมาด้วย คือใบไม้สีเขียวใบโต...
โตมากพอที่จะกันฝนให้ปอยฝนได้ทั้วตัว
ในเมื่อมีคนอยากเล่นกับเธอ และปอยฝนก็อยู่ในบ้านเพียงลำพัง
ในเมื่อมีคนอยากเล่นกับเธอ และปอยฝนก็อยู่ในบ้านเพียงลำพัง
คำชวนเหล่านั้นจึงทำให้หัวใจของเธอพองโต เธอรับคำชวนจากแสงน้อยทั้งสอง
ซึ่งเธอก็เข้าใจว่าแสงสีเหลืองดวงน้อยๆทั้งสองนั้นคือ “ดาวป่า”
แล้วเรื่องราวของปอยฝนก็เริ่มต้น ณ ตรงนี้
เมื่อเธอก้าวเท้าเข้าสู่ป่าข้างบ้านของเธอ ...เธอก็พบกับ “หน่อไม้”
“ไม่ใช่หน่อไม้ธรรมดานะ! เป็นเทพเจ้าหน่อไม้ต่างหาก!” เทพเจ้าหน่อไม้แย้ง
“ต้นนิดเดียวเอง จะเป็นเทพเจ้าได้ไง?” ปอยฝนสงสัยพร้อมกับก้มลงไปมองเทพเจ้าหน่อไม้
“ก็หน่อไม้ต้นเล็กๆนี่ล่ะ ที่เป็นต้นกำเนิดให้กอไผ่ขนาดใหญ่โต
สิ่งเล็กๆเช่นต้นหญ้าหรือแม้กระทั่งมดตัวเล็กๆต่างก็เป็นเทพเจ้ากันทั้งนั้น ...”
“เป็นได้ยังไง? ก็ตัวเล็กนิดเดียวเอง เหยียบก็แบนแล้ว” เด็กน้อยปอยฝนเถียง
“แล้วเจ้าจะไปเหยียบพวกเขาทำไม? ต้นหญ้าต้นเล็กๆก็กักน้ำไม่ให้ท่วมบ้านเจ้าไม่ใช่หรือ?”
“ปอยฝนไม่รู้... ที่น้ำไม่ท่วมเพราะพวกเราสร้างเขื่อนไม่ใช่เหรอ?”
...
“เข้าใจผิดแล้วเด็กน้อย ของที่มนุษย์สร้างขึ้นน่ะเหรอ?
จะยิ่งใหญ่เทียบเท่าสิ่งที่ธรรมชาติสร้างให้พวกเจ้าใช้สอย ...
ทั้งบ้านของเจ้า เสื้อผ้าของเจ้า อาหารที่เจ้ากิน อากาศที่เจ้าสูดเข้าไป
ล้วนมาจากสิ่งเล็กๆอย่างพวกข้าทั้งนั้น”
__________________
สนใจจะอุดหนุนสินค้าจากบ้านหูยาวชื้นไหน.. คลิ๊ก!!
edit @ 24 Sep 2009 23:22:55 by นู๋โคลซ แห่ง บ้านหูยาว
Tags: ปอยฝน, หูยาว, เทพเจ้าหน่อไม้43 Comments
#1 By โลกมืด on 2009-09-04 23:51